بسم الله الرحمن
الرحیم
جهادی بیا تا جهادی شوی...
جهادی بودن یک روش است،یک منش است،یک راه
است و یک طریقت.
جهادی
بودن نوعی عادت است،نه ملال آور و خسته کننده!
بلکه عادتی است برای عادی نبودن.
جهادی
بودن درسی است که واحدهای عملی اش بیشتر است از واحدهای علمی آن.
مطمئن
باش!
تا
جهادی نیائی جهادی نخواهی شد.
نه!
مانند
جهادی ها هم نخواهی شد.
باید
در میدان جهادحضور پیدا کنی تا بفهمی معنای جنگ و دشمن را
معنای مبارزه و خاکریز
را
و معنای دفاع و هجوم را
باید
جهادی بیائی تا دَردَت بگیرد
از این که همیشه باید در فکر دفاع باشیم
و هیچ گاه
فکر حمله را به مخیّله مان هم خطور ندهیم!
آنهم
در جائی که می توان گفت جهاد إبتدائی واجب است.
جهادی
آمدن یکی از مصادیق جهادی بودن است
و پلّه ای از پّله های جهادی شدن
و اگر کسی
جهادی بودن را تنها به حرکت جهادی و حضور در مناطق محروم ترجمه نماید
جفائی در حق
جهاد کرده است عظیم.
جهادی
رفتن همان فرصتی است که تو را به خودت نزدیک تر می کند
و تو را به خودت بیشتر می
شناساند.
جهادی
رفتن را ساده مپندار!
در
این زمانه و در این جنگ سرد و خاموش که شیاطین داخلی و خارجی،
مادّی و معنوی
کمر به
قتل نفس مطمئنّه و فطرت خدائی تو بسته اند
بایستی روحیه مبارزه و جهاد را در خود
زنده نگه داری
تا مبادا در این میدان بازنده ی مبارزه باشی.
اگر
آتش سوزان جهاد آن هم از نوع اکبرش در وجودت رو به خاموشی و نابودی برود
بدون شک
در جهاد اصغر بازنده میدان خواهی بود
و در بزنگاه امام خود را تنها خواهی گذاشت!.
باید
جهادی بیائی تا جهادی شوی
اگر
در برداشتن این گامِ کوتاه،کوتاهی کنی دچار خسران مبین شده ای.
و
قطعاً شنیده ای که خسران همان از دست دادن اصل سرمایه است.
فتأمّل...
مراقب
باش که اصل سرمایه ات را از دست ندهی.
در
تفصیل این خلاصه همین بس که :
باید
جهادی بیائی تا جهادی شوی...
به
امید دیدار
أللهم
صلّ علی محمد و آل محمد و عجّل فرجهم